Toplum olarak bizde başarı olunca ben yaptım deriz.

Ve de başarıyı da kimseyle paylaşmayız.

Ben yaptım!.... Ben yaptım!....

Bu bir hastalık bizlerde…..

Öğrenci akşam işten gelen anne babasına…..

Bugün pekiyi aldım der.

Ve de bunu sevinçle söyler.

İkinci gün işten gelen annesine babasına…..

Anne baba ağlayarak öğretmen bana zayıf verdi der.

İşte burada işler karışıyor.

Pekiyi kendisi alıyor.

Ama zayıfı öğretmen veriyor.

Ve de o süreçte veli de öğretmen verdi der ise…

Öğrenci sürekli o dersten zayıf alır.

Öğrenci zayıfı da ben aldım diyebilse iş biter.

İkinci sınavda çalışır, zayıfı kurtarır.

Biz de iyi olunca tutma beni ben başardım der dururuz.

Ama iyi olmayınca da işler ters gitme olayında da bir suçlu buluruz.

Baba iflas eder batar suçlu birileridir.

İşleri ters gider. İşyerine kimse gelemez. Kimse iş yaptırmaz. İşsiz aşsız kalır….

Gidin sorun?...

Gelmeyenler, iş yaptırmayanlar insanlar suçludur.

Konu komşu suçludur. Çoluk çocuk suçludur.

Kısacası başarısızlıkta hep birilerini suçlarız…..

Ve de başarısızlıkta birilerini suçladığımız sürece de…

Dibe batarız dibe…

İşsiz aşsız kalırız.

Ama başarısızlıkta sorunların yaşandığı süreçte birilerini değil de!.....

"Ben nerde hata yaptım" dersek!.........

İşte o zaman "Şapka düşer kel gözükür"

Ve de öz eleştiri yapılır. Yapılan yanlışlar ortaya çıkar.

Yaptığın yanlışları bir daha yapmaz isen kefeni yırtarsın.

Ama sen sürekli başarısızlığını kabul etmeyip, sürekli olarak birilerini suçlar isen…

Yaşamında başarısız olursun. Ne iş yaparsan yap…..

Ve de sonunda ayvayı yersin.

Pekiyi ben aldım dediğin gibi….

Zayıfı da ben aldım dersen.

Dersine çalışır bir daha zayıf almazsın.

Zayıfı öğretmen verdi. Der isen de……

Sürekli sana öğretmen zayıf verir.

Sürekli de onu bunu suçlar başarısız olursun.

Benden söylemesi.

Not: Şarköylü dostlar, 19 Şubat Cuma günü Şarköy'den ayrıldım. Kendinize iyi bakın emi...